Yatakta döndüm durdum. Kafam düşüncelere boğuldu. Ayaklandım. Boğulmaktan kurtardım. Bir ortam için eksik birşey vardı. Aklıma geldi. Açtım camı. Taze hava dolması için beklerken dalmışım hislere. Rüzgar okşadı yüzümü. Burnuma dokundu. Kokladım tabi. İç çekişlerim arttıkça arttı. Bir yanda her yaprağın esintiyle birlikte çıkardığı hoş tını, diğer yandan temiz bir mis… Tabi tebessüm kaçınılmazdı. Doğa “Sakin ol. Ben burdayım. Farkına vardın. Biliyorum.” der gibi okşadı başımı. Son ve serin bir buse ile “İyi geceler..!” dedi. Samimiydi. Herşeyden öte “Doğal”dı.